Patiënten met de ziekte van Korsakow lijden aan desoriëntatie, vooral in tijd. Hetzelfde ‘gedesoriënteerde’, chaotische effect maar dan bij filmpjes bereik je met het Korsakow-system, ontwikkeld door Florian Thalhofer. De Duitse ‘media-artiest’ heeft een softwaresysteem ontworpen met behulp waarvan verhalen op een interactieve, non-lineaire manier kunnen worden verteld.
Dus, geen van A-naar-B-verhaaltjes waar je op de helft van de film denkt “Waar is de fast forward-knop? Dit gedeelte van het interview hoef ik echt niet te zien’, maar verhalen bestaande uit een groot aantal fragmenten, dat de kijker in een zelfgekozen volgorde kan bekijken.
Het system werkt op de volgende manier: je stopt de filmfragmenten in een database en geeft aan wat de relatie van het ene filmfragment met het andere is (bezoek de Korsakow-website voor een gedetailleerde uitleg). Op basis van dit principe wijst het systeem tijdens het bekijken van een fragment steeds weer drie nieuwe filmpjes hieraan toe. De kijker heeft dus na elk fragment de mogelijkheid om de verhaallijn op drie verschillende manieren voort te zetten (een na het fragment daarop weer…).
Een voorbeeld uit de documentaire ‘7 sons’ van Florian Thalhofer en Mahmoud Hamdy: op de beginpagina van de film is sheik Suellim, lid van een Bedoeïenen -stam, te zien. Suellim heeft zeven zonen (en zes dochters), lezen wij. De film start met een korte dialoog, daarna wordt een verhaal over gastvriendschap bij de Bedoeïenen verteld.
Terwijl het verhaal nog bezig is verschijnen aan de rand drie keywords: ’sand’, ‘women’ en ‘land’. De kijker beslist of hij meteen doorklikt om een volgend fragment te zien of het fragment over gastvriendschap afkijkt om dan door te klikken. Kies je voor ’sand’, dan leer je dat de politie een Bedoeïen nooit te pakken krijgt als ze hem in de woestijn achtervolgt. Daarna kies je misschien voor het fragment ‘Johnny’ en kom te weten dat deze Johnny een vogel is.
Korsakow maakt een associatieve, zo veel natuurlijkere manier van het bekijken van een film/filmpje mogelijk mogelijk dat ik mij afvraag waarom de televisiewereld deze techniek nog niet voor op haar websites heeft ontdekt. Nu werkt bijna iedereen nog met gerelateerde content en kijkers die naar bepaalde info zoeken – en die graag in audiovisuele vorm tot zich willen nemen – zien zich vaak genoodzaakt om een hele reportage af te kijken. In veel gevallen hebben ze daar geen zin in en haken af.
Dat er (nog) Korsakow-televisiereportages bestaan, zal er waarschijnlijk aan liggen dat het geen eenvoudig klusje is om het systeem onder de knie te krijgen. De techniek is namelijk vele malen ingewikkelder dan het gemiddelde CMS. Op dit moment zijn er geen makkelijk te begrijpen handleidingen voor Korsakow te vinden en de cursussen die eerder door Mediamatic werden gegeven, bestaan niet meer. Het is dus hopen dat Thalhofer de door hem beloofde videotutorials snel aan zijn website toevoegt. Wellicht dat er dan wat experimenteel ingestelde webredacteuren ermee aan de slag gaan?
